Tagarchief: gedicht

Balk

Soms zou ik willen dat iemand mij eens
aanraakt. Niet per ongeluk of heel even
maar zoals een file richting kust.

Soms zou ik willen dat iemand de punten
van mijn haar bespeelt als een piano
zonder te eindigen in mineur.

Ik zou soms willen dat iemand me
de zomer in vrijt. Dat de zon haar hoogste
punt bereikt en me doet smelten op een tong.

Ik wil dat iemand me mondjesmaat vertelt
hoeveel hij van mijn dissonantie houdt
terwijl ik noten voor hem balk.

Was ik maar een ezelsoor
dan wist ik waar jij gebleven bent.

ik ben hangende

ik ben hangende

als een hammock die haar kronkels aan elkaar knoopt
tussen twee ogen schommel ik rusteloos verder
om de amok in haar brein te bedaren

ik ben hangende

als een wolk die maar niet weg wil voor haar zon
zo’n dwarsligger op een koude dag
die zich niet zomaar laat wegblazen

ik ben hangende

als een pas gewassen trui op haar waslijn
ik wacht geduldig af wanneer ze mij zal strijken
zodat ik keurig klaarlig in haar kast

ik ben hangende

als een witregel onder een alinea
ik ben een bewuste keuze
heb een reden van bestaan

ik ben hangende

als een liggend streepje dat woorden verbindt
zo wil ik me bij haar aansluiten
tenzij ze ons liever aaneenschrijft