En het is bijna kerst

Soms kijk ik jou diep in de ogen.
Zo diep dat mijn neus op jouw feit wordt gedrukt.
Het vlot niet. Ik ben de rem die tegen je wiel schuurt.
Ik ben de gedachte dat je je banden moet oppompen.
Altijd aanwezig als je kasseien groet.
Doch moeilijk in praktijk om te zetten.
Draai dat ventiel eens open en blaas me net niet omver.
Kus me, maar geef me voldoende ademruimte.
De spanning zit goed.

Maar het vlot niet. Daar word je hard van.
Mensen kijken naar je om als je hen rammelend voorbijrijdt.
Rinkelen is nutteloos. Iedereen gaat opzij voor iemand die teveel lawaai maakt.
Passeer maar, denken ze, want hier willen we niks mee te maken hebben.
Wij hebben allemaal problemen en het is bijna kerst.
Laten we zwijgen vooraleer ons gezicht de kasseien streelt.
We dragen niet eens een helm.

Soms kijk ik jou aan.
Zo aan dat ik de bochten niet meer scherp zie.
Laten we rechtdoor fietsen. Een band creëren.
Of binnenwegen ontdekken en ze tegen niemand zeggen.
Fluister de code van je cijferslot eens diep in mijn ogen.
Dan kunnen we eindelijk.
Het is groen.

Waar blijf je?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s