Categorie archief: Moeilijk te definiëren

noem mij anders

soms ben ik niets
meer dan wat ze denken
schuilt de waarheid voor
natte vingerwerk of in de
kleine letters van hun roman
dat kan

noem mij anders
Lola dan ren ik van je
weg en wijzen ze me na
pas op voor dat stuk
verdriet is niet pro
eerder een tikkel contra

noem mij anders
dan ben ik zoals jij
me boetseert met vlugge vegen
als was ik flarden van mezelf
wie heeft dat beeld per abuis
te zien gekregen

als een canvas hang ik
tot jouw fantasie de sprint inzet
verbeeld me tot ik ben
kader me in de situatie
tot ik mezelf wederom herken

 

 

 

altijd bij

onverwacht sla ik
mijn vleugels sierlijk uit
dan scheer ik langs jouw
oppervlak en raak het dons
van pasgeboren drift

met strakke blik kijk ik
hoe jij dobberend lonkt
hoe de kring in ‘t water
om ter gulzigst pronkt

als reiger zie ik jou
vanuit de verte graag dichtbij 
dan rijg ik ons en wij
tot prikkelende zin

een rode draad
blijft altijd bij

zou de zee

zou de zee zich zorgen
baren over hoe zij
in de oren klinkt
of ebt haar overvloedig ruisen
weg na volle maan

zou de zee zich morgen
sparen om meer
te geven als de tijd
of schrijft ze dat komen en terug
toe aan haar aantrekkelijkheid

zou de zee zich waarborgen
te zijn wat haar drijft

broodautomaat

bij nachte sta ik onbevreesd
in het neon van de maan
dan tippel ik de ochtend in
tot jij niet bent weg te slaan

met goed gevulde boezem
speel ik verrukkelijk variété
toch kies jij dezelfde dans
houdt vast aan het cliché

mijn deurtje staat open
als jij nog eens voorbij
ik warm me aan jouw woord
en onthoud wat je zei

een vol hart kan zo

weer leeg zijn