Categorie archief: Lopen

Sonnet

Het lopen sloopt een liter zweet van mij.
M’n hart rept zich naar buiten zo gejaagd,
geplaagd door pompend heen-en-weer vertraagt
het niet. Verzwikking hoort er eenmaal bij.

Dat lopen struikelt over mijn gemoed.
Ik straal van stijfheid, pleeg een kilomeet
met voorbedachten rade. Maar ik weet
dat pijn verzacht als ‘t razend in mij woedt.

Voor wie verdwaal ik kilometers lang?
Geen haan die daar naar kraait. Waarom vergooi
ik mijn gezucht in openbaar gezang?

Ik ben pion in menig schaaktoernooi.
Een loper zonder kop of stand of rang.
Een die de koningin vertrapt als prooi.

Verloop

Lopen is liters zweet slopen,
is het hart dat hard rent,
is zweet dat een zucht van verzwikking slaakt.

Ik moet bekennen dat ik soms verstijf van dit verloop.
Maar zolang de tijd blaakt van gezondheid,
zal ik blijven rennen. Van hier tot in d’ Ardennen.
En eerlijk gezucht, dat zijn kleddernatte kilometers.

Naar ‘De zwemmer is een ruiter’ van Paul Snoeck

Doppen

Goed nieuws. Het is vakantie.
Ja, echt. Al beweren velen dat het altijd zo is in deze branche.
Dat zal ik even in het midden van uw vakantie laten en een andere keer in uw valies droppen.

De uitnodigingen voor zomerbars, poolparty’s, bbq’s die veranderen in paella’s, een cafébezoek of vijf, concerten met veel lawaai en Franse campings vliegen mij om de oren.
Zonder doppen.
’t Zijn lappen, zat of niet, ik vind dat best fijn. En een voorspelbaar gesprek aan de andere kant van de lijn. Maar goed hoor, ik zal er zijn. Voor een goed glas wijn, doen we veel. Hopelijk trekken we deze keer wel aan ’t zelfde zeel.
Dat valt allemaal af te wachten.. maar ‘k heb eerst nog een aantal klachten.
Ten eerste is mijn conditie per vliegtuig naar het zuiden vertrokken en heb ‘k ze niet meer weergezien. Misschien vroeg ik teveel of heeft ze de kleine lettertjes gelezen. ‘k Had beter ons contract in een mooier sportkleedje gehezen maar soit.. wie heeft mijn conditie voorbij zien lopen? Gelieve een seintje te geven zodat ik kan beginnen hopen dat ze binnen enkele weken weer zal doorbreken. 10km is veel minder dan uw vliegtuig vandaag zal afleggen, trien! Een vliegtuig nemen is trouwens tegen alle principes van de lopelarij en zo’n boordmaaltijd loopt al snel op tegen de 832 calorieën. ‘k Zou dus maar rap terugkomen. Op uw blote knieën!

Ten tweede vind ik de solden bijzonder nutteloos. Het woord kan bij deze letterlijk genomen worden. Er wordt gesold met u, beste klant. En u hebt het helemaal niet door! Kijk dus uit uw doppen voor u gaat shoppen want duistere praktijken kan u moeilijk ontwijken. En moest er nu écht eens iets op een big deal lijken, doe het niet! Ergens anders hebt u het voor niet.
Of toch bijna.
Zo, dat was het dan voor vandaag. En voor het afscheid nemen, nog even traag
een korte samenvatting.

Is het een vliegtuig? Haal mijn conditie dan naar benee.
Staat er een big deal op het menu? Koop dan snel een andere tenue.
Of is het paella op de kaart? Dan wordt een rokerige bbq steevast voor een andere keer bewaard.

Niet gaan lopen, hé. Dat doe ik wel voor u. In die andere tenue.

Bladgoud

Neem een blaadje van de bomen en schrijf op. Ze smijten er mee naar uwe kop! Ze vliegen de lucht in, weggerukt. Ge wilt ze vangen
maar ze denken eerder dat gij dat doet. Met een hoge hartslag loopt ge het kader in dat steevast lijkt op een schilderij dat bij oma en bompa hing. Die kleuren en die geuren. Wie heeft dat gemaakt? ’t Ligt voor eeuwig en altijd verborgen onder het bladpuin.
Neem een blaadje voor uw mond en schrijf neer. Ik zweer
dat ik die vijf kilometer zal uitlopen en niets anders dan die vijf kilometer. En kan u het allemaal beter? Dan zie ik u graag aan de meet met de pijnlijke vinger waar ik net in beet.
’t Is allemaal een kwestie van doorbijten. Smijten. Een Mona Lisa in haar gezicht durven kijken. Wie heeft dat gemaakt?
Neem een blaadje en kleur het groen. Voorzichtig. ’t Is nogal kwetsbaar. Laat het nu warrelen waar het nog nooit gewarreld heeft. Het heeft z’n tijd nodig. Het moet nog veel oefenen. Een hartslag in uw gezicht. Een vak met buikloop. Vrij goedkoop ook.
Een maag in de knoop. En maar warrelen en scharrelen. Als kippen zonder kop.
Pok pok pok. Als een restaurant zonder kok. Een bedrijf zonder zondebok.

Tot de eindstreep in zicht is!
Neem een blaadje en drink het leeg. Uitgeput maar voldaan stelt ge u de vraag waar ge het toch allemaal voor doet. Voor een spierbil? Een stevige linker en een rechtschapen rechter. Of voor het pak dat kameraden te groot zal zijn? Dat rood en dat wit. En een prachtige pots met pit. Of alleen maar voor uzelf? Loop dat dan maar niet voorbij. ’t Is al erg genoeg gesteld met de maatschappij. Wie heeft die gemaakt?
Laten we het keren, dit tij.
Neem een blaadje en schrijf op.
Leentje leerde Lotje lopen langs de Lange Lindenlaan. Schipper, mag zij overgaan?
Ik denk het niet. Schrijf maar eens dertig keer op.
De santa run is geen mop. Het is harde realiteit waar ik voor trein.
En in januari staan er weer duizenden kerstmannen aan den dop.
Dus wat zal het zijn?
Tsjoeke tsjoeke,
Truut!

Escape

Gaan lopen.
Voor een probleem of van een man,
Voor of achter een tram.
Van uw schaduw of op uw tenen.
Van de regen.
Op hakken of over horden.

Of gewoon in het park.
In het zweet. In het diepst van uw leed.

Gaan lopen klinkt niet goed.
Je krijgt er stijve spieren van en een openbaarvervoerdégout. Je wordt moe.
Maar je bent in form.
Escapisme in zijn puurste vorm.
Een woord waar menig onnozelaar ouwmannekesvel van krijgt.

De meters lopen op. De kilo’s vliegen rond uw oren.
Uw kuiten zijn naar de kloten, uw billen worden bedankt voor de moeite.
Het park verwelkomt uw sappen en hoopt dat ge nooit meer terug komt.
Kinderen stoppen met fietsen en staren u aan alsof ze een rood aangelopen rapunzel in joggingpak zien voorbijscheuren.
Wat ook zo is.
Fiets verder. Ik weet waar uw huis woont.

Oude mensen gaan bijzonder goed opzij voor een lopende deerne.
Ze zouden bijna de vijver in vallen.
Zo dik zijn we ook weer niet, moet je maar denken.
Of zit er iets kostbaars in uw sjaskos?
Loop door. Ik weet waar uw parels zitten.
En ik wist het liever niet.

Blaffende honden zijn er ook genoeg.
Met lelijke bazen aan hun nek.
Zo van die ik pis in het park en ik laat mijn tanden zijn.
Ook hier wordt gehoopt dat deze nooit meer terugkomt.
Blaf, blaf, blijf weg. Ik weet waar uw hok woont.

Gaan lopen klinkt niet goed.
Maar laten we het nog één keer proberen.
Alleen maar om het park te trakteren
Op een dikke kont en zweet rond uw mond.
Lopen is gezond.
Dat weet de kleinste hond.
Zit!

Oh, shit!