Belgica

2015 was een topjaar voor de Vlaamse film. Dat maakte deredactie.be bekend op de laatste dag van dat jaar. Als actrice kan ik daar alleen maar blij om zijn. Zo is er nog meer werkgelegenheid voor telkens dezelfde namen. Vreemd genoeg blijkt elke Vlaamse film die op het witte doek verschijnt de beste te zijn. Eerst was De zaak Alzheimer niet te evenaren, hoewel ik mij niet meer kan herinneren waarover die film ging. Daarna was de testosteron van Loft nog nooit gezien, ook The Broken Circle Breakdown werd unaniem getipt als topfilm en nu Belgica. Maar is dat ook echt zo?

Als auteur in opleiding ben ik dagelijks bezig met het zoeken naar een goed verhaal. Het vermijden van clichés is topprioriteit, evenzeer het net lang genoeg verzwijgen van iets om er dan helemaal mee uit te pakken. Maar wat ik het allerbelangrijkste vind is een sterk einde bedenken. Of je het verhaal nu afrondt of open laat, het einde mag geen gemakkelijke oplossing zijn. En laat het ons alstublieft niet van kilometers ver zien afkomen. Het einde kan je verhaal, hoe sterk het al dan niet is opgebouwd, volledig ruïneren. Ik vind dat Vlaamse scenarioschrijvers meestal niet slagen in die briljante eindigheid.

Gisteren zag ik Belgica van Felix Van Groeningen. Wat de recensies verkondigen, dat klopt. De film is een trip. Als kijker word je door een goeie soundtrack, sterke spelers en geweldige beelden volledig meegezogen. Maar daar stopt het. Het verhaal heeft weinig om het lijf, het einde is wat de modale Vlaming graag ziet. Maar ik niet.

Laat nu juist Netflix, waar je de betere reeksen kan bekijken, ‘onze’ Belgica wereldwijd verspreiden. Top! Natuurlijk! Maar als je de scenarioschrijvers van Breaking Bad of Fargo dit script laat lezen, zullen ze eens glimlachen en denken: ‘They’ll never learn’. De eerste dialoog klonk veelbelovend. Grappig, zelfs ontroerend en, ik moet het erbij vermelden, gespeeld door een onbekend gezicht. Daarna liet het script zich vangen aan, wat ik noem, het typisch Vlaams cinemasyndroom. We durven niks, we laten vooral heel weinig zien en we eindigen in commerciële schoonheid.

Als je met zo’n beestig logo; in zo’n rauwe, zweterige, cocaïneverslaafde, pafferige, vuile, bierzuipende beelden amper twee tetten en een tongzoen laat zien én het op z’n Vlaams laat eindigen, vind ik dat je een pak kansen hebt laten liggen. Geen wauw, wel een nou. En dat van een vrouw.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s