After sun

Mijn leven is een samenraapsel van omstandigheden. Het is een verzameling van de meest uiteenlopende dingen. Ik kan oprecht zeggen dat ik mij nooit verveel met zoveel avonturen rondom mij. Het tofst van al is dat de zon geregeld schijnt, zelfs als ’t regent. Ik wil zeggen dat ik probeer de positieve kant te benaderen van wat men soms als negatief ervaart. Dat is zeker niet gemakkelijk. Geloof mij, dat lukt niet altijd. Soms sta ik bijvoorbeeld te vloeken in Parijs omdat het veel te warm is.  De andere keer zeur ik over het feit dat ik voor een gesloten deur sta aan het gemeentehuis. En af en toe ben ik niet goedgezind wanneer er weer een scharminkel half voor mijn auto staat geparkeerd, da’s waar. Maar als je heel goed kijkt, ligt het lachen voor het grijpen. Doe je handen open en grab it. Wees wel voorzichtig, verbranden doe je snel onder zo’n blakende zon. Bulder dus niet meteen van het lachen maar smeer het goed uit zodat het heel je lichaam bedekt. Bescherm je tegen de lichtheid van het bestaan maar laat het toe waar nodig. Ik wil zeggen: hou je intieme delen liever voor jezelf.
In Parijs was ik dus. Alweer? Ja, moet je ook eens proberen. Ik weet nu eindelijk welke dure koffie het is waar iedereen zo vol afgunst over spreekt. Melk is de dader. Logisch, je doet ook geen water bij je wijn. Mysterie ontrafeld. Eerder was ik in Oostende, je weet wel Theater Aan Zee, waar de Conservatoriumlucht mijn keel een beetje dichtkneep en mij van een houten staketsel deed vallen. Op dat moment besefte ik wat de docenten toen bedoelden met spelen in ‘het hier en nu’. Ik viel op dat moment van mijn kruk en ik dacht: dit is het. Nu moet ik mijn monoloog van Hamlet citeren. ‘Nu ben ik alleen’ terwijl er twintig anderen naar mij zitten te koekeloeren. Gemiste kans, daar ging mijn laatste kans op een masterdiploma. En weet je wat? Ik vind het net goed zo.
Om mijn schrijfissues te onderbreken en de financiële toestand van mijn klanten bij te passen, belandde ik enkele dagen in de HEMA. Je weet wel, die winkel die alles heeft maar waar je nooit weet waar het ligt. Nee, ik ben niet vies van werken wat al eens wordt gedacht van mensen die graag in de artistieke wereld vertoeven. Ik durf er zelfs eerlijk voor uit te komen: het gaf me moed, inspiratie, voldoening. Om terug creatief bezig te zijn. En weet je wat? De zon scheen, de temperatuur steeg naarmate de uren verstreken. Ik was helemaal klaar voor de repetities van het volgende stuk. Ah ok, morgen is ook goed natuurlijk. Of wacht, neem anders volgende week. Pakt dat ik misschien eind volgende week mag beginnen. Als de zon goed zit.
Van al dat lachen ga je flink zweten. Voldoende drinken is dus aan te raden. En als het toch eens gaat regenen, zorg dan dat je niet van je fiets valt. Het kan je blauwe plekken opleveren en je steeds groeiende leeftijd een duwtje in de rug geven. Auw. En weet je wat? Mijn schouders bleven zitten waar ze moeten zitten. Ze kropen in hun schulp om er hopelijk nooit meer uit te komen. Ik ben dus blij en dat terwijl ik een blauwtje liep.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s