Zeg niet nee

Er bestaat een verdamper die ervoor zorgt dat een kat zich rustig voelt, dat ze geen stress heeft. Het blijkt een wondermiddel te zijn en ik ben bereid een test te doen op de poes die nu op mijn hdjpjajaqrrh toetsenbord staat. Is het niet feliwayaal dat een simpel product stress bij katatonische katten doet verminderen? Wat zou het geven als dit nu van toepassing was op de mensheid? Wat zou er gebeuren moest dit nu ter plekke door mij worden uitgevonden? Ik zou mij in een warm bad wanen. Eén met heel veel schuim. Ik zou er voor kunnen zorgen dat iedereen dat gevoel heeft en we allemaal ouwmannekesvel krijgen. Ik zou wuivende palmbomen kunnen uitdelen en cocktails. Ik zou vervelende mensen sneller dan gedacht kunnen uitwuiven. Ga toch gewoon op reis. Je hebt het verdiend. En ik ook. Da-ag! Ik zou huilende kinderen het zwijgen kunnen opleggen en er zelf eens goed mee lachen. Ik zou een oordopje kunnen toveren dat enkel de stemmen wegfiltert die je niet wil horen. Ik zou de dames aan de kassa van den Aldi een kleurtje kunnen geven zodat ze zich beter in hun vel voelen. En die van de Krak een pets op hun kont. Gewoon omdat mij dat van stress ontdoet. Ik zou de lelijke karren van de Carrefour nu op een zachte manier kunnen zeggen dat ze mogen zijn wie ze zijn. Dat ze maar moeten rijden met de wielen die ze gekregen hebben. Dat kleur er niet toe doet. Beeld u een wereld in waarin stress wordt begraven. Zeg niet nee tegen feliway maar aanvaard mijn warm bad. Een wereld waarin we allemaal eens kunnen klinken. Samen. Op onze werkloosheid bijvoorbeeld. Op mensen die u in de steek laten. Op 156 artistieke dagen. En op een zeer maar dan ook zeer kleine vergoeding. Misschien is de naam feliway niet zo bijster origineel en doop ik het om tot stressaway. Dan is het duidelijk voor iedereen, ook voor u, dat het wel degelijk gaat om een product waar over nagedacht is. Eén keer verdampen en u waant zich in een zessterrenhotel waar u de komende veertien dagen niet meer uitkomt. Tenzij u natuurlijk kiest voor de wuivende palmbomen en de cocktails. Dan deel ik graag mee in de wodka. Geen gedoe meer met cellulitis. Je neemt je billen. Gewoon. Zoals ze zijn. Geen gezeik meer over wat er gaat gebeuren wanneer je dertig wordt. Een stressaway per dag, verdampt je zoals u de wereld nog nooit zag.

Maar.. nu ik er zo over nadenk.. is het misschien toch niet zo’n goed idee. Lijkt het allemaal nogal gemakkelijk te gaan. Misschien heeft de mensheid helemaal geen interesse in mijn uitvinding? Wie gaat dat betalen? En wat als er iets misloopt? Dan heb ik dat allemaal op mijn geweten. Mensen zullen mij haten. Kinderen zullen tegen mij beginnen zeuren. Heel hard. Met open mond. Ze zullen mij mama noemen. De kleuren van de Carrefourkarren zullen chemisch afgebroken worden. De dames van den Aldi zullen mij nooit meer zeggen dat dat in de kar mag blijven liggen. Ik heb dit niet gewild. Ik heb dit nooit gezegd. S..S..Stress? S..S..Stront aan de knikker, ja! Praat dit uit mijn hoofd. Een stressaway is echt geen goed idee. En nee! Niemand gaat lopen met mijn idee want ik neem een patent op mijn talent. Het is ongelooflijk. Ik wou dat ik dit nooit gepubliceerd had. En waar is mijn kat?! Godverdomme toch.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s