Heylig

In de overtuiging niet te snel te oordelen of niemand te veroordelen, wordt het me de laatste week erg moeilijk gemaakt. Gelukkig, anders werd deze blog stilaan overbodig en dat wil ik niemand aandoen. Het culturele landschap wordt voor de zoveelste keer doormidden gekliefd. Als een taart in ongelijke stukken. U bent te dik, u krijgt niks. U hebt suikerziekte? Proficiat, u krijgt een éxtra groot stuk. En dat ik geen kruimel meer zie liggen. Mijn personeel voor een groter stuk! Want dat is het eerste dat zal wijken. Hoewel..

Mijn stad is aan het verwelken. Schepen zullen vergaan. Een aantal nullen uitdelen om dan als Heylig boontje te verkondigen dat het allemaal niet zo’n vaart zal lopen. Ja, mevrouw Ilegems, ook míjn wenkbrauwen gingen de hoogte in. Geen reden tot ongerustheid dus, behalve voor de suikerzieken. Zij vreten de hele taart op om dan alles weer uit te kotsen. Op de marmeren vloer nog wel. Die plakke kregde der allien oit met mashing..
Het spijtige is dat deze taart niks met theater an sich te maken heeft, maar met 11 juli zo blijkt. Een dag om eens goed te flatuleren op ieders gezicht. Goed gericht. Van neef tot nicht. Sneller dan het licht. Het heeft te maken met het opdringen van een racistisch schijtbeleid. Een camera op elke hoek van de straat en een baan of duizend die we nu eerder rond de maan zien vliegen. Voor mij mag er best eens geïnvesteerd worden in, ik zeg maar iets, een fantastisch stuk met acteurs die de naam waardig zijn. Of, ik zeg maar iets, in een goed gesprek zonder achterklap. Maar nee, premies worden den boulevard uitgestuurd om een kat in een zak te kopen, te investeren in een strenge winter terwijl het juist zomer is. ‘k Heb het koud en ‘k heb geen werk. Ik ben de nul die niet zo’n vaart zal lopen want ik bespaar voor 11 juli. Ja, meneer, mijn wenkbrauwen dienen nu grondig geëpileerd te worden na al deze hoogopgeleide dramatische bewegingen.

En als ik daarna nog centjes over heb, zal ik naar theater blijven gaan. Niet voor de marmeren vloer of voor de goeie wijn. Niet voor een golden seat of voor de gein. Niet voor het grootste stuk van de taart met de knapste open haard. Niet voor het properste raam of voor de schoonste reclaam maar voor de passie van het spelen, de acteurs in hart en nieren die met krachtige woorden heel de subsidietaart omver durven zwieren. Dat zou pas een lekker stuk zijn. Proeft u het? Of zit er een nulletje in de weg?
Boer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s