Op sletsen

Stralen.
Dat deed de Parijse zon!
En toeristen verjagen. We mochten dus niet klagen.
Et les étudiants? Die stonden alweer klaar om te gaan leren en de stad te verkennen.
Maar wat kwamen wij daar nu eigenlijk doen? Zo buiten het seizoen? Wij gingen kijken naar een Anouilherende Antigone.

Een minder klassieke versie dan verwacht. Geen lange gewaden, geen Griekse saladen maar drie poorten en wat stoelen die op bizarre wijze geïntegreerd werden. Tragedie en miserie vanaf de eerste zin. Je zou voor minder ’s nachts naar buiten gaan om een lijk te begraven. De Antigone van dienst bewoog op dansante wijze maar ging niet voluit. Een mix van Mieke Maaike op blote voeten en een opdringerigheid van de fatale vierde wand gaven soms een bevreemdend effect. Een waanzinnige op sletsen. Tegen wil en dank.
Een kabbelende versie zonder hoogtepunt. Geen boog te bespeuren in de lange scène tussen koning en kind. Of had dat met de taal te maken die al gezegd is voor je het weet?
Desalniettemin was het fantastisch om tussen de plaatselijke bevolking te doen alsof wij het allemaal beter wisten. Een voorbereiding om u te zeggen en interpretaties die ons aan het denken zetten. Een geslaagde trip met de vélib’. Een Irish pub. Immens hip!

Maandagochtend. 10u.
De tweede repetitieperiode breekt aan.
Een nieuwe zuster doet haar intrede.
Er ingegooid. Als een Antigone in haar grot.
Een andere Ismène, bij God!
Zij kiest voor het leven, ik kies voor de dood.
Of gaat zij ook door het lint?
We zullen het maandag zien,

mijn kind.

Een gedachte over “Op sletsen

  1. Pingback: Ja, Antigone « Pascale Wouters

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s