Escape

Gaan lopen.
Voor een probleem of van een man,
Voor of achter een tram.
Van uw schaduw of op uw tenen.
Van de regen.
Op hakken of over horden.

Of gewoon in het park.
In het zweet. In het diepst van uw leed.

Gaan lopen klinkt niet goed.
Je krijgt er stijve spieren van en een openbaarvervoerdégout. Je wordt moe.
Maar je bent in form.
Escapisme in zijn puurste vorm.
Een woord waar menig onnozelaar ouwmannekesvel van krijgt.

De meters lopen op. De kilo’s vliegen rond uw oren.
Uw kuiten zijn naar de kloten, uw billen worden bedankt voor de moeite.
Het park verwelkomt uw sappen en hoopt dat ge nooit meer terug komt.
Kinderen stoppen met fietsen en staren u aan alsof ze een rood aangelopen rapunzel in joggingpak zien voorbijscheuren.
Wat ook zo is.
Fiets verder. Ik weet waar uw huis woont.

Oude mensen gaan bijzonder goed opzij voor een lopende deerne.
Ze zouden bijna de vijver in vallen.
Zo dik zijn we ook weer niet, moet je maar denken.
Of zit er iets kostbaars in uw sjaskos?
Loop door. Ik weet waar uw parels zitten.
En ik wist het liever niet.

Blaffende honden zijn er ook genoeg.
Met lelijke bazen aan hun nek.
Zo van die ik pis in het park en ik laat mijn tanden zijn.
Ook hier wordt gehoopt dat deze nooit meer terugkomt.
Blaf, blaf, blijf weg. Ik weet waar uw hok woont.

Gaan lopen klinkt niet goed.
Maar laten we het nog één keer proberen.
Alleen maar om het park te trakteren
Op een dikke kont en zweet rond uw mond.
Lopen is gezond.
Dat weet de kleinste hond.
Zit!

Oh, shit!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s